Қора шаҳзода (учинчи қисм)
IV
Ўн уч кун. Бу уйга келганимга шунча кун бўлибди. Бу вақт оралиғида айтарли ҳеч қандай воқеа бўлмади. Мен ҳамон ўша токчада турибман. Менимча, бу уйдаги ягона хона гули бўлсам керак. Бошқа гул кўринмасди.Бека жаҳлидан тушган. Кун давомида фарзандлари билан андармон бўларди. Уларнинг уч нафар фарзанди бор эди. Бека ўғлини кўп уришар, чунки кўп тўполон қиларди. Кун давомида фақат бола йиғиси-ю, жаҳлдор беканинг даккилари тинмасди. Бундай муҳит мени тўрт томондан сиқиб кела бошлади.
Бир куни ярим тунда бақир-чақирлардан уйғониб кетдим. Атроф қоп-қоронғу эди. Ётоқхона эшиги тирқишидан шулъа тушиб турар, бақир-чақир овозлар ўша ердан келарди. Бирдан эшик зарб билан очилиб, хўжайин чиқиб келди. У чайқала-чайқала юриб келиб, ўзини креслога ташлади. Бека ҳамон шанғиллашда давом этар, хўжайин бўлса унинг гапларига парво ҳам қилмасдан тамаки тутатиб ўтирарди. У берган ваъдаларига қарши равишда бугун ҳам ичиб келганди. Жанжал сабаби ҳам мана шу бўлса керак. Уст-устига чекилаётган тамакининг аччиқ тутуни бутун хонани тумандек ўраб олди. Нафасим бўғилди. Нафас ололмай қолдим. Шу тобда беканинг деразани очиб, хонани шамоллатишини шу қадар истадимки, аммо бу ҳамон қарғанишда давом этаётган беканинг хаёлига ҳам келмаслигини билардим. У фақат эрталаб хонани шамоллатади. Лекин шу билан бирга эрталаб ҳозиргидан беш баттар жанжал бўлиши тайин. Бир томондан тонг отишини интиқ кутсам, иккинчи томондан тонг отмасайди, дердим...
Эртаси куни уйғонсам, ўзимни болалар хонасига кўрдим. Бундан шунақанги севиндимки, энди кеча-кундуз қизча билан бирга бўлишим, уни кузатиб ўтиришим мумкин эди. Қизча тувакда сарғайиб турганимни сезди, шекилли, илдизимга сув қуйди. Баргларимга қўнган неча ҳафталик чангларни тозалади. Болалар хонаси жуда кичкина бўлса-да, ҳар қалай бу ерда аччиқ тамаки тутуни йўқ, бемалол нафас олишим мумкин бўларди. Томиримга сув югуриб, ўзимни анчайин яхши ҳис қила бошладим. Аммо тим қора баргларим оч тусга кириб қолганди. Қизча (аниқ ёшини билмайман лекин кичкина эди) қитмир акаси билан унчалик чиқишмасди.Акасининг безориликларини ёмон кўрарди. Митти укасига қараш эса унинг асосий вазифаси эди. Бека кун давомида уй ишлари билан банд бўлар, эри билан муносабати ҳамон ўша, у маст бўлиб келган кунлари кечқуруни билан жанжал тинмасди. Шовқиндан уйғонган қизча ўрнидан туриб, эшикни маҳкамлаб ёпар, токчага суяниб, ташқарини кузатиб ўтирарди. Гоҳида унинг қулоқларини беркитган кўйи йиғлаб ўтирганини кўриб қолардим. Шундай пайтларда қизчага раҳмим келарди. Уни овутишни, юпатишни истардим-у, бу борада ожиз эканлигим алам қиларди.
V
Бир ой. Бу хонадонга келганимга бир ой бўлибди. Кекса бекамни кўргим келяпти. Унинг уйини, у ердаги гуллар билан яшаган дамларимни соғиняпман. Аҳволим тобора ёмонлашиб бормоқда.Баргларим қуриб, тўкилиб кетди. Атиги уч дона баргим қолди. Мен «қора шаҳзода» эмас, кўкимтир тусдаги касалманд гул бўлиб қолдим. Қизча менга ҳамон ғамхўр, лекин у ҳали кичкина. Мени парвариш қила оладиган ёшда эмас. Ёмғир остида туриб, тоза, нам ҳаводан тўйиб симиришни истайман. Кун бўйи беҳол мудраб ўтираман. Сулайган танам ерга тобора мункайиб боряпти.
Ирода Бекмурадова,
Самарқанд давлат университети
филология факультети талабаси.