— Аммо инсон боласи енгилиб, енгилганига рози бўлиб кетавериш учун яратилмаган, — деди у. — Одамзодни янчиб ташлаш мумкин, лекин уни енгиб бўлмайди;
    Чоллар нега жуда барвақт туришаркин-а? Наҳотки буни қолган умрларидан бир кунини бўлса ҳам чўзиш ниятида қилишса?
    Олдин қарз оласан, кейин садақа сўрайсан.
    — Яхшилаб дам олгин, митти қуш, — деди у. — Кейин соҳилга қараб учгин, ҳар бир одам, қуш ва балиқ сингари сен ҳам чинакамига ҳаёт учун қаттиқ туриб курашгин;
    Чол денгизда киши ҳеч қачон ёлғиз ўзигина қолмаслигини тушунди.

Эрнест Хемингуейнинг “Чол ва денгиз” романидан